Niger, Burkina Faso, Nederland en onderweg.
een zwarte vlek een
groot gat, erin gevallen
ik kom er niet uit
soms komt het eruit
onbeheersbare kwelling
uit mijn lijf gehikt
terug naar de pijn
je moet het opnieuw voelen
om te vergeten
het landschap verdwijnt
wordt een geheel met de lucht
mistig en zo grijs
gewicht van woede
verlaat mij voor eeuwig en
laat me heel blijven
zwart geworden veld
wit van de sneeuw is geweest
‘t wordt weer lente
de regen valt zacht
water op de velden, plassen
spiegelende grond
koude botten, pijn
moet je voelen anders hoef
je niet te vechten
donder en regen
bewegen door de hemel
de aarde ontvangt
ik geniet tranen
met tuiten, therapie is
nu leren huilen
mieren nemen het
geknoeide graan mee en wij
profiteren ook
blauwzwarte vogel
doet net alsof ze een boom
vol muziek kan zijn
hoor de duifjes nu
na drie dagen koeren ze
vriendelijk en zacht
‘t waait en ‘t licht
wordt oranje maar de wind
brengt geen regen mee
