Archive for the ‘haiku’ Category
Zo licht als schuim,
of blauwe morgennevel,
deze aarde in dauw
Sora, 1646 – 1710
De eerste regel bestaat uit 4 lettergrepen en niet 5. Ik zal de vertaal interpretaties er eens op naslaan. Kijken of J. van Tooren die vertaling extra verklaart. Blijft mooi.
Uit: “Haiku, Een jonge Maan, haiku, J. van Tooren, jaartal staat niet in mijn boek vermeld, Meulenhoff.
Maar de termieten
vraten hoekjes bladzijdes
lekker weg uit boek
(Ben)
Verder even geen
woorden voor je maar mijn hart
is bij je, hou vol
Niger, Burkina Faso, Nederland en onderweg.
ik ben meer dan de
duizendpoot waar jij me voor
gebruikt dat weet je
we ruimen op toch
lijkt de troep overheersend
plotseling ruimte
geloof het of niet
het leven is zoals het
is, accepteren
als je naar me kijkt
voel ik je warmte en ben
zo mooi als de Zon
groen wordt zwart de Zon
oranje lijkt voor eeuwig
vertrokken, vanavond
nu begrijp ik wat
groei betekent gisteren
wist ik dat nog niet
kalkoenen voor kerst
gezellige geluidjes
braden of stoven?
ik ben blij dat ik
eindelijk eens iets gedaan
en afgemaakt heb
vijf jaar herkauwen
zalige zondag nu kan
ik verder groeien
Ps 20 jaar later: die kalkoenen hebben we dus nooit geslacht, die geluidjes waren te gezellig :-). We kochten ze ‘goedkoop’ in augustus, om ze zelf vet te mesten en ze dan vóór de kerst te slachten. Tegen december waren kalkoenen onbetaalbaar. Maar ja, als je ruim 4 maanden van die gezellige geluidjes op je erf hebt gehad, dan eet je met kerst gewoon een gebakken ei :-).
Niger, Burkina Faso, Nederland en onderweg.
kort was ik dichtbij
soms ben ik Afrika moe
heimwee naar vrienden
schemering, ik zie
toch zonlicht op het water
als een warme gloed
een beest heeft aan
een blad van de Eucalyptus
gegeten, lekker?
de boom staat geurend
laat haar bloesems tartend in
het zwembad vallen
de Maan is te zien
in het water duidelijk
lachend spiegelbeeld
jaren zijn voorbij
ik vond heel diep een parel
haar kleuren schijnen
een waterlelie
plukken een zucht van genot
heel snel verwelkt ze
ik zag haar en ze
was meteen van mij, altijd
een herinnering
Niger, Burkina Faso, Nederland en onderweg.
een zwarte vlek een
groot gat, erin gevallen
ik kom er niet uit
soms komt het eruit
onbeheersbare kwelling
uit mijn lijf gehikt
terug naar de pijn
je moet het opnieuw voelen
om te vergeten
het landschap verdwijnt
wordt een geheel met de lucht
mistig en zo grijs
gewicht van woede
verlaat mij voor eeuwig en
laat me heel blijven
zwart geworden veld
wit van de sneeuw is geweest
‘t wordt weer lente
de regen valt zacht
water op de velden, plassen
spiegelende grond
koude botten, pijn
moet je voelen anders hoef
je niet te vechten
donder en regen
bewegen door de hemel
de aarde ontvangt
ik geniet tranen
met tuiten, therapie is
nu leren huilen
mieren nemen het
geknoeide graan mee en wij
profiteren ook
blauwzwarte vogel
doet net alsof ze een boom
vol muziek kan zijn
hoor de duifjes nu
na drie dagen koeren ze
vriendelijk en zacht
‘t waait en ‘t licht
wordt oranje maar de wind
brengt geen regen mee
Niger, Burkina Faso, Nederland en onderweg.
zo leven kan niet
meer maar opgeven is niet
leuk, beslissingen
nu kan ik nooit meer
nieuw leven schenken, ik ben
verantwoordelijk
slakken in huisjes
schildpadden in schilden
verdriet in doosjes
de tijd breekt nu aan
de tuin een beetje sproeien
we vertrekken toch
geen fut hebben dan
voor ‘t hoognodige dat
is de hete tijd
Bas speelt prrt vliegtuig
en laat me de zoon zien die
we zo graag hadden
hier blijven tranen
achter, ‘t kost meer dan ik
mezelf permitteer
zo zijn er weer drie
jaar om, maar zo vlak voor het
vertrek is het rot
keurig diep verstopt
onverwachte emotie
verrassend of niet?
Voor jullie en ons
mensen die met mij waren
vliegen de jaren
Ooit heb ik een bundeltje haiku’s gemaakt: Vliegende jaren. Haiku is een Japanse dichtvorm, kun je in één adem lezen, gaat bijna altijd over de natuur en bestaat uit 17 lettergrepen in een 5-7-5 ritme. Soms rolt er zomaar eentje uit, soms ben ik dagen bezig om de goede woorden te vinden. Met zo min mogelijk woorden zo veel mogelijk zeggen, dat is haiku voor mij.
Niger, Nederland, Burkina Faso en onderweg
1983
de wind breekt bomen
de aarde is verpakt, een
wolk van zand en stof
het moment dat jij
mijn gedachten beheerst
voel ik je handen, zacht
de horizon is
zoals hemel en aarde
boven de woestijn
kokende vulkaan
broeit en borrelt, de warme
stroom soms verbrandend
een aardige ster
ik ben alles vergeten
‘t is beter zo